Maurits Berger: islampropagandist uit hebzucht.

Er waren een aantal pijnlijke momenten voor Maurits Berger, bijzonder hoogleraar Islam in de Hedendaagse Westerse Wereld, tijdens het programma ZOOO MOSLIM, waarvoor hij als expert was ingehuurd. Uiteraard werd hem gevraagd of hij (zoals sommige van zijn academische collega’s) zelf moslim is geworden. Gegeneerd verklaarde hij door opvoeding en onderwijs een zodanige “achterstand” te hebben opgelopen (in spiritualiteit of primitiviteit vraagt men zich dan af) dat het er (nog) niet van gekomen was. Volgens zijn islamitische vrienden is hij allang moslim en hij durft hen niet tegen te spreken.

De leerstoel die Maurits bezet wordt (tot vreugde van de Universiteit van Leiden) betaald door de Sultan van Oman, die het ‘natuurlijk’ niet in zijn hoofd zou halen zich te bemoeien met de inhoud van het gedoceerde. Beoogde kandidaat voor deze knusse zetel was Tariq Ramadan, die het veld moest ruimen omdat hij te opvallend met dubbele tong spreekt. Er is een Nederlands gezegde dat de ‘complexiteit’ van de situatie waarin Maurits zich bevindt uitstekend weergeeft: wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Het heeft er alle schijn van dat Maurits zich in de meest ingewikkelde bochten wringt om zijn broodheer niet voor het hoofd te stoten. Gevraagd naar de cartoonrellen was het enige wat hij te melden had dat christenen het ook “niet leuk” vinden als Jezus belachelijk wordt gemaakt, door hem bijvoorbeeld met een stijve aan het kruis af te beelden. Ehsan Jami wees er terecht op dat alleen moslims amok maken en moordaanslagen plegen als een uiting van westerse humor ze niet bevalt (dat dit vaak door overheden georkestreerd wordt doet weinig ter zake).

Maurits maakt zich wel vaker belachelijk. In een onbewaakt ogenblik liet hij zich ontglippen, dat “de sharia en het Nederlands recht voor meer dan 95% aan elkaar gelijk” zijn. Een kans voor open doel voor de website Hoeiboei, die elke gelegenheid te baat neemt om bewijzen voor het tegendeel aan te slepen. Maar zelfs al zou dit waar zijn, het DNA van de mens is voor meer dan 99% gelijk aan dat van de chimpansee en het is precies dit ene procent dat ervoor zorgt dat wij niet langer door de bomen slingeren en met onze knokkels over de grond slepen. Die (in werkelijkheid eerder 50%) afwijkende shariaregels (o.a. steniging en amputatie als straf, draconische blasfemiewetten, de doodstraf voor afvalligen en homo’s, totale rechteloosheid van niet-moslims en extreem seksisme) representeren nu juist een tijdperk waar we hier in het Westen voor geen (zwart) goud naar terugwillen.

Als rechtgeaarde islamofiel barstte Maurits van verontwaardiging toen Geert Wilders en Martin Bosma in de openbaarheid brachten dat moslims zich, met de zegen van de koran en hun grote voorbeeld, veelvuldig schuldig maken aan ‘leugens om bestwil’ (taqiyya). “Hoe durft Wilders te strooien met islamitische termen waar hij geen benul van heeft? Takiyya is een begrip uit de Middeleeuwen. Het ergert mij dat zo'n leerstuk van vroeger op de moslims van nu wordt geplakt. Het is alsof je beweert dat christenen denken dat vrouwen die blijven drijven, heksen zijn”, brieste hij. Taqiyya zou bovendien een sjiitisch begrip zijn dat soennieten niet kennen (en waaraan ze zich bij implicatie dus ook niet schuldig kunnen maken). Soennieten hebben echter de optie voor taysir (‘de makkelijke weg’) te kiezen. Het is hen toegestaan hun islamitische principes tijdelijk ‘in de wacht te zetten’ tot de omstandigheden in hun voordeel veranderd zijn (bijvoorbeeld door onbelemmerde voortplanting en immigratie). Het door Tariq Ramadan voorgestane ‘moratorium’ op steniging is een typisch voorbeeld van taysir. Liegen is liegen, of je het nu taqiyya noemt of niet. “Taqiyya is een feit”, concludeert Joop Oldenbroek dan ook.

Bij een man als Maurits komt onweerstaanbaar de vraag op wat hem in vredesnaam kan bezielen zijn wetenschappelijke integriteit zo te grabbel te gooien. Tijdens zijn zevenjarig verblijf in islamitische landen (waarbij hij o.a. een jaar in Syrië doorbracht om de sharia te bestuderen aan de voeten van een fossiele sheikh, als journalist werkte en als asielmedewerker bij de Nederlandse ambassade in Caïro vele niet-zieligen de verhuizing naar ons overvolle land mogelijk wist te maken) is hij vast wel eens een aardige moslim tegengekomen. Je moet echter wel stekeblind zijn om de uitzichtloze situatie van de ongewassen massa niet te zien en oliedom om de relatie met hun islamitische geloof niet te leggen.

Gebrek aan kennis kan Maurits niet ontzegd worden. Hij is in de eerste plaats een jurist die wat in het shariarecht (een contradictio in terminis) heeft geliefhebberd. Van de islam (“de islam helpt ons niet het gedrag van moslims te verklaren”) en vooral van de bloedige expansiegeschiedenis van dit geloof, heeft hij weinig kaas gegeten –of hij verzwijgt om ideologische redenen wat hij weet. Verregaande naïviteit is eveneens een factor. Iemand die niet door heeft dat hij door zijn islamitische ‘vrienden’ tot op het bot beledigd wordt als ze beweren dat hij in feite een moslim is, moet wel een weergaloze sukkel zijn (zou je tegen een moslim zeggen dat hij eigenlijk een christen is –omdat hij op een fatsoenlijk mens lijkt- dan mag je blij zijn als je het er levend afbrengt).

Een dergelijke peilloze stupiditeit zou je van iemand met doctor voor zijn naam niet verwachten. Het feit dat hij zich een dergelijke provocatie laat welgevallen en het feit dat hij de door zijn meester gepromote desinformatie blijft uitspuwen zegt alles over zijn ware motivatie: hij wil zijn dikbetaalde baantje niet kwijt. Niet dat Maurits zonder zijn hoogleraarschap hongerig en blootsvoets door de Nederlandse dreven zou zwerven (hij was een van de steunpilaren van de linkse denktank Clingendael), maar een dergelijk professoraat brengt talloze voordelen met zich mee. IJverig wetenschappelijk onderzoek doen is niet vereist (zelfs niet gewenst, omdat het in de islamitische wereld niet hoog in aanzien staat en het voortdurende gebruik van oogkleppen in westerse academische kringen onvermijdelijk op gaat vallen). Dat scheelt al gauw de helft van de arbeidstijd, die hij dus kan besteden aan door gulle moslimfilantropen en goedgelovige media betaalde schnabbels.

Ja, Maurits heeft het prima voor elkaar. Alleen jammer dat hij bij zijn aanstelling zijn geweten heeft moeten inleveren. Het is dan ook een raadsel hoe een man die zo overduidelijk een ruggengraat ontbeert rechtop kan blijven staan.

De optimisten hebben ongelijk.

‘Nederlanders positiever over moslims’, jubelden de mainstream media onlangs n.a.v. de uitkomsten van een TNS/NIPO enquête. Een uitermate ongeloofwaardige conclusie, die heftig werd aangevallen door hun eigen lezers (zie hier, hier en hier). Bij dit soort onderzoeken voeren ongefundeerde, sociaal wenselijke antwoorden, die met een flinke korrel zout genomen moeten worden, de boventoon. In het huidige tijdsgewricht ontkomt echter niemand er meer aan zijn houding jegens de religie van de onvrede en haar aanhangers te bepalen.

De instelling van de columnisten van Het Vrije Volk ten aanzien van moslims (en linksdragers) deugt in ieder geval van geen kanten, volgens het ‘objectieve’ oordeel van Peter Breedveld, de webmaster van dat brandpunt van vrijzinnigheid, Frontaal Naakt. “HVV heeft een duidelijke signatuur, versterkt door de commentaren op artikelen op andere sites in de rechterkolom op die site. Als zangeres Hind het Songfestival verliest, wordt er met leedvermaak kond gedaan van de nederlaag van de moslim, want moslims mogen het Songfestival niet winnen voor Nederland. Over Barack Obama lezen we op HVV uitsluitend verdachtmakingen. Regelmatig wordt er opgeroepen tot geweld tegen 'Links'. Kritiek op Wilders komt de criticus op ernstige beschuldigingen te staan op HVV. Ronald Reagan is heilig, wie gelooft dat het met de islamisering zo'n vaart niet zal lopen, is op zijn best een naïeve sukkel, op zijn slechtst een verrader die moet worden kaalgeschoren. Pleidooien voor vrijheid van meningsuiting voor moslims zul je op HVV niet tegenkomen. Om maar niet te spreken over taalkundige trouvailles als 'slinks' en 'de linksmens’.”

Dat de attitude ten aanzien van mensen en hun ideeën niet altijd bepaald wordt door een nuchtere analyse van waarneembare feiten, wordt door niemand overtuigender aangetoond dan door Peter zelf, als het gerucht dat zijn change of heart ten aanzien van de gevaren van de islam in hoge mate is ingegeven door het feit dat hij zijn vrouw en bloedjes van kinderen in de steek heeft gelaten voor een appetijtelijke (en per definitie wel heel liberale) moslima tenminste op waarheid berust.

Ietwat simplistisch gesteld zijn er vier logische variaties te onderscheiden waar het de attitude ten aanzien van de islam en moslims betreft:
(1) islam>positief / moslims>positief;
(2) islam>positief / moslims>negatief;
(3) islam>negatief / moslims>positief;
(4) islam>negatief / moslims>negatief.
Variatie 1 is (uiteraard) kenmerkend voor volgelingen van Mohammed en voor zelfislamiserende, naar de dhimmi-status snakkende politiek-correcte autochtonen. Variatie 2 is aan te treffen bij radicale fundamentalistische geloofsbroeders, die hun teleurstelling over de dwalingen van hun medemoslims op bloedige wijze over het voetlicht brengen.

Positivo’s die ‘hele bevolkingsgroepen’ (zoals moslims) kritiekloos ‘wegzetten’ als vredelievend en verrijkend voor iedere gastheer worden nooit als vuige xenofielen bestempeld: positief discrimineren van ‘de zwakkeren’ is namelijk niet alleen toegestaan, maar wordt zelfs toegejuicht (waarbij men voorbijgaat aan het feit dat positieve discriminatie van de een automatisch negatieve discriminatie van de ander impliceert). Oordeel je echter negatief over ‘de moslims’, dan ben je niet alleen een xenofoob, maar zelfs een racist (een aantijging waarvan een HVV-er tegen wil en dank als Marcel “soms scheert het wel eens langs racisme hier” & “ik publiceer voornamelijk op HVV omdat ik voor weblogs als FN waarschijnlijk niet chic genoeg ben” Vreemans spontaan in een kramp schiet). Hoe vaak moet het nog herhaald worden: Mohammedanen vormen geen ras (en als dat wel zo zou zijn, dan zouden zij de ultieme racisten blijken). Negativo’s hebben geen afkeer van moslims omdat de meesten gekleurd zijn, maar omdat ze een verfoeilijke totalitaire ideologie aanhangen. Sommigen koesteren zelfs een speciale verachting voor blanke bekeerlingen.

HVV-ers verschillen over tal van onderwerpen van mening (ik zie zelf bijvoorbeeld weinig heil in het libertarisme), maar over één ding zijn ze het eens: de islam is een kwaadaardige ideologie, die een groot gevaar vormt voor het Westen. In de houding ten aanzien van moslims zijn twee hoofdstromingen te ontwaren: het optimisme van degenen die geloven dat bij het juiste beleid (de meeste) moslims kunnen en willen integreren in de Nederlandse samenleving en het pessimisme van degenen die geloven dat ze dat niet kunnen en vooral ook niet willen. Ik behoor tot de laatstgenoemde categorie en naar mijn mening heeft de geschiedenis ons gelijk op overtuigende wijze bewezen. Moslims hebben nooit iets anders nagestreefd dan de onderwerping en overheersing van iedereen die hun geloof niet deelt en er is geen enkele reden om aan te nemen dat ze op dit punt ooit zullen veranderen. Discussies over de beste manier om moslims te integreren zijn dan ook zinloos.

Het is moeilijk om mensen los te koppelen van hun opvattingen en de optimisten moeten zich dan ook in allerlei bochten wringen om de sceptici te overtuigen. Ze gebruiken daarvoor uiterst dubieuze argumenten. (a) Moslims zijn de grootste slachtoffers van de islam. Dat moge (gedeeltelijk) waar zijn (afstand geeft gelukkig enige bescherming), maar mensen die slachtoffer worden van de ideologie die ze zelf aanhangen zijn in hoge mate medeschuldig aan hun lot en wekken bij mij weinig “mededogen en barmhartigheid” op. (b) Vele moslims kennen de werkelijke inhoud van de koran niet (omdat ze het Arabisch niet beheersen of zelfs analfabeet zijn, en een ‘suikerversie’ gepresenteerd krijgen). Dat wil ik best geloven. Waar het echter om gaat is dat slechts weinig moslims bestrijden dat men de koran letterlijk moet nemen. De vraag is dan ook hoe ze zullen reageren als ze kennis maken met de ware (haatzaaiende, opruiende, seksistische) inhoud van de koran. Zullen ze zich vol walging van de islam afwenden, of zullen ze tot de conclusie komen dat ze tot dan toe geen goede moslims zijn geweest? Ik vrees het antwoord. (c) Het overgrote deel van de moslims is gematigd (of ze zijn zelfs seculier, liberaal, of voormalig, maar durven daar niet openlijk voor uit te komen). Dat is heel goed mogelijk. De vraag is echter wiens kant ze zullen kiezen bij een conflict tussen westerlingen en islamofascisten. Lagonda kent het antwoord.

Het negativisme van de pessimisten ten aanzien van moslims wordt gevoed door wantrouwen: liegen tegen ongelovigen (taqiyya) mag immers van de allerhoogste. Er zijn ongetwijfeld talloze aardige moslims (ik ken er zelfs een paar), maar zolang het overgrote deel van de slaven van Allah de koran serieus neemt, doe ik dat ook, en beschouw ik de leden van de ummah als mijn gezworen vijanden. Als atheïst heb ik namelijk nogal wat te verliezen in de door de meesten van hen voorgestane shariastaat. Mijn kop, om precies te zijn. Sommige pessimisten willen zover gaan de koran (en zelfs de islam) in Nederland te verbieden, maar dat is natuurlijk onzinnig -alleen al omdat een dergelijk verbod niet te handhaven is. Ik heb er ook helemaal geen probleem mee dat mensen de koran lezen, zolang ze er maar niet naar leven.

Als de pessimisten gelijk hebben, zijn er drie mogelijke scenario’s voor de toekomst van Nederland: (1) We laten de zaken op hun beloop. Dan is Nederland voor het eind van deze eeuw een shariastaat waarin het trieste restje autochtonen een uitzichtloos bestaan als verachte tweederangsburgers lijdt. De overigen hebben zich om hun hachje te redden tot de islam bekeerd, zijn vermoord, of zijn verdreven. (2) We laten de zaken te lang op hun beloop, maar besluiten uiteindelijk toch ons niet als lammeren naar de slachtbank te laten voeren. Dan is een burgeroorlog onvermijdelijk. (3) We besluiten onze samenleving te redden nu het nog kan. Dan moeten we eerst de kraan dichtdraaien (een complete stop op de immigratie van islamieten) en vervolgens flink dweilen (het 'wegpesten' of desnoods deporteren van alle allahtonen die onze maatschappij schade berokkenen, of weigeren zich aan te passen en niet uitdrukkelijk afstand nemen van de onacceptabele passages in de koran). Ik prefereer optie 3, maar gezien de slapheid en de struisvogelneigingen van het overgrote deel van de autochtone Nederlanders zal het scenario 1 wel worden. Gelukkig ben ik de vijftig al ruim gepasseerd en heb ik geen kinderen. Het zal mijn tijd wel duren en het heeft weinig zin me druk te maken over het lot van andermans (klein)kinderen als ze dat zelf niet doen. [Ik kan dat echter nog steeds niet laten, hoe goed het ook voor mijn gemoedsrust zou zijn.]

Bij het uitstippelen van een strategie voor de toekomst is het verstandig je eerst af te vragen wat je staat te verliezen als blijkt dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Als de pessimisten ongelijk hebben, verliezen wij bij vastberaden actie niets dan het weinig geapprecieerde gezelschap van een massa nutteloze medelanders en mogelijk een deel van onze welvaart door een olieboycot (dan kunnen we gelijk eens zien wat het EU-lidmaatschap waard is). Als de optimisten ongelijk hebben, verliezen wij onze vrijheid, onze cultuur, onze welvaart en mogelijk zelfs ons leven. De juiste keuze lijkt me dan ook niet moeilijk.

Massale immigratie is altijd een ramp voor de ontvangende bevolking (vraag het de Amerikaanse Indianen, de Australische Aborigines, of de Papoea’s van Irian Jaya maar). Immigranten komen namelijk nooit om de autochtonen goed te doen, maar om er zelf beter van te worden. Als de inheemsen al profiteren van de aanwezigheid van vreemdelingen, is dat zuiver toeval. Bovendien is het dan voornamelijk de elite die de wrange vruchten plukt. Principiële geweldloosheid is suïcidaal als men te maken heeft met een meedogenloze tegenstander (we moeten nooit vergeten dat moslims alleen gevoelens van ‘mededogen en barmhartigheid’ koesteren jegens geloofsgenoten). Ik ben van nature de vreedzaamheid zelve, maar één ding staat voor mij buiten kijf: ieder volk heeft het recht om zijn grondgebied, zijn cultuur en zijn welvaart te verdedigen tegen indringers –desnoods met geweld.

Dit artikel is ook te vinden op de website Het Vrije Volk.

In je hol, Gerard Spong!

Hoe noem je een ‘topadvocaat’ die in zijn blote piemel rondsluipt op een stuk strand dat bestemd is voor ouders met kinderen en die als hij betrapt wordt om ‘principiële’ redenen naar de rechtbank stapt en daar met de meest lamme excuses aankomt? [En hoe noem je een rechtsstelsel waarin iemand die op zulke frivole gronden de kostbare tijd van politie en justitie verspilt slechts 68 euro boete krijgt?]

Hoe noem je een ‘topadvocaat’ wiens columns voor een landelijk dagblad (overduidelijk in minder dan vijf minuten op papier gekwakt) doordesemd zijn van infantiele platvloersheden, maar die anderen populisme verwijt?

Hoe noem je een ‘topadvocaat’ die zijn bankrekening spekt door het verdedigen van de meest walgelijke misdadigers en die meent dat de vrijheid van meningsuiting alleen voor mensen als hij geldt?

Hoe noem je een ‘topadvocaat’ die de ‘demoniseerders’ van een vermoorde politicus ‘tot in de hel’ wilde vervolgen, maar die diens enige ware opvolger monddood wil maken?

Hoe noem je een ‘topadvocaat’ die leden van het OM die voor de verandering eens een beetje gezond verstand aan de dag leggen en geen onzinnige aangiftes in behandeling nemen als "lafbekken" betitelt?

Hoe noem je een ‘topadvocaat’ die de mensen die hem liever in het gezicht spuwen dan een hand geven in de kont kruipt?

Hoe noem je een ‘topadvocaat’ die er schaamteloos naar solliciteert de laatste homo te zijn die in de toekomstige shariastaat Neerlandistan van een flatgebouw wordt geflikkerd. [Want, beste Gerard, iemand die zo openlijk gekoketteerd heeft met zijn onislamitische seksuele voorkeuren is dan reddeloos verloren.]

Een intrigant? Een lijkenpikker? Een maffiamaatje? Een advocaat van de duivel? Een naïeve zelfislamiseerder? Een arrogante nitwit? Een oliedomme mediageile relnicht?

Ik zou het niet weten, de man is onbeschrijfelijk. Niettemin is er voldoende bewijs voor de conclusie dat deze ’topadvocaat’ dringend behoefte heeft aan een intieme kennismaking met een ‘toppsychiater’.

Dit artikel is ook te vinden op de website Het Vrije Volk.

Hoe een tsunami van moslims is weggedefinieerd.

Zo nu en dan koop ik de weekendeditie van de Volkskrant, bijvoorbeeld als de voorpagina een interessant artikel belooft. Deze keer viel mijn blik op een bijzonder intrigerende kop: Angst voor 'tsunami van moslims' is ongegrond. Aangezien ik zeker weet dat deze angst helemaal niet ongegrond is, bood zich een onweerstaanbare uitdaging aan.

De boude bewering is het derivaat van een interview met drs. Joop de Beer, hoofd van de afdeling prognose van het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) en voorheen hoofd van de afdeling bevolking van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS), een op het oog deskundig en betrouwbaar man dus. Hij komt echter op een wel heel simplistische wijze tot deze geruststellende conclusie. Volgens het CBS bedraagt het percentage niet-westerse allochtonen in 2050 16% van de Nederlandse ingezetenen. De religieuze affiliatie van allochtonen wordt niet systematisch bijgehouden, maar het percentage moslims onder hen wordt door het CBS ruwweg geschat op 54%. Op grond hiervan berekent De Beer dat de bevolking van Nederland in 2050 voor 9% uit moslims zal bestaan. Gezien het feit dat het percentage nu al op ruim 6% ligt, is dat een zeer bescheiden toename –een verdacht bescheiden toename zelfs.

Drs. Joop de Beer ontkent dat de prognose opzettelijk laag is gehouden om maatschappelijke onrust te voorkomen. Dat waag ik te betwijfelen. Statistische uitkomsten worden in hoge mate bepaald door de gehanteerde definities en hier zit een gigantische adder onder het gras: een onbekend aantal niet-westerse allochtonen wordt door het CBS niet als zodanig geregistreerd omdat beide ouders in Nederland zijn geboren. Ook rangschikt het CBS sommige groepen die normaliter als niet-westers worden beschouwd (zoals Indonesiërs en Japanners) bij de westerse allochtonen. De 'verkleuring' van Nederland wordt dus stelselmatig onderbelicht. Niettemin beweert De Beer dat de aantallen niet meegetelde niet-westerse allochtonen die buiten beschouwing blijven ‘niet zo groot zijn’. Op grond waarvan blijft duister. Bij zijn prognose gaat drs. Joop de Beer in ieder geval uit van een aantal onbewezen premissen:

(1) De verhouding tussen de percentages moslims en niet-moslims onder immigranten blijft ten minste gelijk. De Beer postuleert zelfs dat het percentage niet-moslims toeneemt, omdat hij verwacht dat vooral de immigratie uit Azië flink zal groeien -en daar is de islam minder dominant dan in Turkije of Marokko. Inderdaad zijn niet alle Aziaten moslim, maar momenteel komt het overgrote deel van de Aziatische immigranten uit islamitische landen (Pakistan en Afghanistan) en het is pure speculatie om te veronderstellen dat dit beeld zal veranderen: de bewoners van China, Korea en India, bijvoorbeeld, hebben steeds minder reden om hun vaderland te verlaten, zelfs niet als kennismigrant. Het percentage niet-moslims onder niet-westerse allochtonen wordt in de huidige situatie sterk beïnvloed door de aanwezigheid van een grote groep Surinamers ons land. Aangezien de toekomstige immigratie uit Suriname vermoedelijk marginaal is, zal het percentage moslims onder immigranten eerder stijgen dan dalen.

(2) Er zal tegen 2050 meer geloofsafval plaatsvinden, aangezien men volgens De Beer doorgaans kan waarnemen dat immigranten zich gaandeweg aanpassen aan het land waarin zij wonen. Dit gaat inderdaad voor migranten van velerlei herkomst op, maar er is geen enkel bewijs dat moslims even aanpassingsbereid zijn. In de berekeningen van De Beer vallen moslims automatisch van hun geloof af als beide ouders in Nederland zijn geboren, maar in de praktijk is tot nu toe alleen gebleken dat met het percentage moslims in de ontvangende samenleving ook het religieuze fanatisme groeit. Mogelijk neemt het aantal moslims dat wekelijks naar de moskee gaat geleidelijk af (ook al omdat het bijwonen van het vrijdaggebed in de moskee moeilijk met een reguliere baan te combineren is), maar De Beer kan niet ontkennen dat zelfs allochtonen die de moskee mijden zich nog altijd als moslim beschouwen. Ook de overweging dat moslims geen ‘monolithisch blok’ vormen, doet aan de dreiging van de intolerante islam weinig af.

(3) De immigrantenpopulatie zal de eerstkomende decennia vooral uit geselecteerde economische immigranten bestaan, die aan de Nederlandse vraag naar arbeidskrachten moeten voldoen. Die immigranten zullen vooral uit Oost-Europa en Azië komen. Een van de redenen om aan te nemen dat de immigratie uit moslimlanden minder sterk zal toenemen dan de totale immigratie, is volgens De Beer het feit dat het toelatingsbeleid veel strenger is geworden. De immigratie naar Nederland wordt echter niet gestuurd door de vraag naar arbeid, maar door het aanbod van uitkeringen. Sietse Fritsma heeft onlangs aangetoond dat de meerderheid van de immigranten geïmporteerde huwelijkspartners zijn (die wel een economisch motief hebben, maar hier niet komen om te werken) en dat de zogenaamd strengere regels op grote schaal ontdoken worden zonder dat hier iets tegen wordt ondernomen. Een veel veiliger veronderstelling is daarom dat de huidige toelatingspraktijk gehandhaafd blijft –tenzij de PVV en aanverwante partijen door een eclatante verkiezingsoverwinning een radicale verandering afdwingen.

(4) Het geboortecijfer bij moslims zal steeds dichter bij dat van de autochtonen komen te liggen. De afgelopen tien jaar is dit namelijk iets gezakt: bij Marokkanen van 3,3 naar 3,1 en bij Turken van 2,3 naar 2,1. Bij Nederlandse vrouwen ligt het geboortecijfer op 1,7. Het is niet geheel duidelijk of dit getal het aantal kinderen per vrouw, dan wel het aantal kinderen per moeder betreft. Ik veronderstel het laatste aangezien De Beer opmerkt dat kinderloosheid onder Turkse vrouwen (evenals onder Marokkaanse vrouwen) heel weinig voorkomt. Dat ligt bij Nederlandse vrouwen anders, waardoor er toch een aanzienlijk verschil in vruchtbaarheid ontstaat in het ‘voordeel’ van moslimvrouwen (mogelijk wel 50%).

Het CBS calculeert in dat ook in de toekomst zeker 2/3 van de moslims zijn partner uit het land van herkomst zal halen (momenteel betreft het 3/4 van de trouwlustigen). Drs. Joop de Beer erkent bovendien dat onder moslims de echtscheidingscijfers ‘iets hoger’ liggen dan onder niet-moslims. Het lijkt hem echter ‘plausibel’ dat dit veroorzaakt wordt door de cultuurverschillen tussen partners van verschillende herkomst (een goede reden om een partner in Nederland te zoeken lijkt mij) en niet door een ‘oneigenlijk gebruik’ van de mogelijkheid om een huwelijkskandidaat te laten overkomen. De schrikwekkende omvang van dit misbruik is door Sietse Fritsma echter onomstotelijk bewezen. "Wel geloof ik dat zulke stellen denken: de relatie gaat slecht, maar laten we nog maar even wachten met scheiden totdat de overgekomen partner recht heeft op een verblijfsvergunning", merkt De Beer nog op. Wat mij betreft geeft hij blijk van een volmaakte miskenning van het wezen van het islamitische huwelijk.

Iedere prognose is nattevingerwerk en drs. Joop de Beer heeft dan ook geen moeite toe te geven dat hij er wel eens naast zou kunnen zitten zitten, maar ook als hij ‘in het voordeel van de islam’ rekent, komt hij ‘niet verder’ dan een prognose van 23% moslims in 2050. Dat is een aanmerkelijk verschil met de 9% die hij in eerste instantie met zoveel vooringenomenheid voorspelde. Daar komt bij dat hij een aantal essentiële factoren buiten beschouwing laat:

(a) Het feit dat het steeds waarschijnlijker wordt dat Turkije zal toetreden tot de EU. Volgens berichten staan 25 miljoen Turken te popelen om zich richting West-Europa te spoeden. Hoeveel daarvan hun heil zullen zoeken in Nederland, valt niet te voorspellen, maar dat er een grote Turkse familiereünie zal plaatsvinden staat buiten kijf, evenals het feit dat vooral de onproductieven (ouderen, gehandicapten) zich in Nederland zullen willen settelen.

(b) Het feit dat het overgrote deel van de asielzoekers uit moslims bestaat. ’s Werelds grootste brandhaarden liggen in islamitische gebieden en het grootste aantal schendingen van de mensenrechten vindt plaats in islamitische gebieden. Jaarlijks kloppen duizenden moslims (met een al dan niet verzonnen vluchtverhaal) bij ons aan de poort en al wordt hun asielverzoek afgewezen, de praktijk heeft uitgewezen dat ze ons land maar zelden weer verlaten.

(c) Het feit dat een aanzienlijk deel van de illegalen uit moslims bestaat en dat naarmate de immigratievoorwaarden strenger worden het aantal illegalen zal toenemen.

De Beer wil de problemen rond immigratie en islam niet bagatelliseren. Met name Marokkanen veroorzaken veel "maatschappelijke onrust". Maar ze blijven volgens hem een kleine groep: "Voorlopig zijn er meer NCRV-leden dan Marokkanen in Nederland." Bovendien concentreren de problemen zich in de grote steden en blijven grote delen van het platteland verschoond van overlast (een schrale troost voor de stedelingen). Momenteel telt ons land 329.000 Marokkanen. In 2050 zal dat aantal zijn gestegen tot 425.000, nog altijd slechts 2,5% van de bevolking. Hoe ‘Marokkaan’ gedefinieerd wordt, blijft echter onvermeld. Naar alle waarschijnlijkheid omvat deze categorie alleen mensen die zelf in Marokko geboren zijn, of althans een in Marokko geboren ouder hebben. Het aantal allochtonen van Marokkaanse afkomst is ongetwijfeld veel groter en hoogstwaarschijnlijk zijn de meesten van hen nog steeds behept met alle Marokkaanse onhebbelijkheden. Geen aangenaam vooruitzicht.

Drs. Joop de Beer kan in redelijkheid slechts voorspellen dat tegen 2050 in het gunstigste geval ca. 9% van de bevolking van Nederland zal bestaan uit legale moslimimmigranten van de eerste generatie en hun kinderen. Hoeveel illegale en ‘ingeburgerde' moslims onze samenleving zal tellen, is in nevelen gehuld. Het schromelijk 'onderschatten' van de omvang van deze groep door De Beer is een bewijs van kwade trouw. Ik durf er mijn kop onder te verwedden dat het percentage moslims in Nederland aanzienlijk hoger zal liggen dan de 23% die door hem als meest extreme mogelijkheid wordt gepresenteerd en het is zelfs bepaald niet ondenkbaar dat ze de meerderheid zullen vormen.

Zo wordt de Nederlandse bevolking niet alleen door de politiek maar ook door de wetenschap keihard voorgelogen.

Dit artikel is ook te vinden op de website Het Vrije Volk.

Herr Van Riessen wil Geert Wilders mollen.

Ik ben een vreedzaam mens. Na mijn lagereschooltijd heb ik niemand meer een klap verkocht of op enigerlei andere wijze geweld aangedaan. Ik heb ook nooit geweld gepropageerd of vergoelijkt. Maar gisteravond voelde ik waarachtig moordlust in mij opborrelen.

In het programma Pauw & Witteman (waar anders) was, naast een dwaze rapster die met een Amerikaanse (uiteraard onschuldige) terdoodveroordeelde is getrouwd, een nuffige vijftiger die andere vrouwen voorschijft hoe ze zich te gedragen hebben en PvdA-kamerlid (voorheen milieu-activist) Diederik Samson, de Amsterdamse oud-politiecommissaris Joop van Riessen te gast (om zijn nieuwe boek te promoten).

Deze voormalige wetsdienaar, die zijn oude vel wel zeer drastisch heeft afgestroopt, is van mening dat wij "in wezen" Geert Wilders zouden moeten "mollen". De honderdduizenden Wilders-stemmers, in zijn visie primitievelingen die zich zozeer laten leiden door hun onderbuikgevoelens dat ze weigeren met hun tijd mee te gaan, horen volgens hem in de brave new world van het multiculturele Nederland niet langer thuis en zouden het land uitgegooid moeten worden.

Van Riessen sprak in de uitzending ook zijn banvloek uit over de scheidende Amsterdamse recherchechef Willem Woelders, die met weinig gevoel voor de tijdgeest plompverloren verkondigde dat de Amsterdamse onderwereld op het punt staat overgenomen te worden door jonge Marokkaanse criminelen, opgeklommen uit het milieu van de straatterroristen. Helemaal fout, deze verwijzing naar hun etnische afkomst, het zijn gewoon "onze Amsterdammers". "Integratie vindt het best plaats in de criminaliteit", juichte hij zelfs. Een beter argument tegen de integratie en voor de deportatie van moslims (en andere cultuurverrijkers) met weinig inzicht in het onderscheid tussen mijn en dijn heb ik zelden gehoord. De andere aanwezigen moesten hier trouwens smakelijk om lachten.

Joop van Riessen is geen dolgedraaide PvdA-er, hij is geen SP-er in de snit van Anja Meulenbelt. Nee, Joop van Riessen is een eerbiedwaardig lid van de VVD. Het is een vreemde wereld waarin de uitbraakselen van vilein demoniserende VVD-ers genuanceerd worden door en zelfs enig weerwerk krijgen van linkse rakkers als Diederik Samson. Men kan niet eens meer zeggen dat het (naast de kosmopolitische zakenlieden) alleen de links angehauchte politici zijn die ons erfgoed verkwanselen: het multiculturele gif heeft zich verspreid door het gehele overheidsapparaat. Geert Wilders heeft nog nooit met een woord gerept over het mollen van moslims, dus het is zo klaar als een klontje wie de echte haatzaaier is.

In de landen van West-Europa komt gaandeweg een heel nieuw slag politiebazen aan het roer te staan –een suspect gezelschap waarin Joop van Riessen zich helemaal thuis voelt. Zij zijn de multiculturele heilsleer bijkans nog vuriger toegedaan dan hun politieke bazen. Niet het handhaven van de wet staat centraal, maar het ontzien van de andersgelovige en andersgekleurde medemens. Het verst gevorderd is deze verderfelijke tendens (uiteraard) in Engeland en Scandinavië. In Engeland worden niet de vuilspuitende imams uit de rapportage Undercover Mosque van Channel 4 opgepakt, maar de makers van deze onthullende inkijk in het islamitische gedachtegoed. De imams verklaarden namelijk dat de schokkende uitspraken uit hun verband waren gerukt en aangezien de islam niet alleen de religie van de vrede maar ook van de waarheidslievendheid is, dienen ze op hun woord geloofd te worden. In Scandinavië worden niet de daders van groepsverkrachtingen aangepakt, maar krijgen de slachtoffers te horen dat ze zich niet zo provocatief hadden moeten kleden/gedragen, want ze leven tegenwoordig in een door de multicultuur gezegende samenleving. Vrouwen die weigeren met hun tijd mee te gaan worden dus door hun nieuwe landgenoten terecht getracteerd op een speciaal soort onderbuikgevoelens.

Diederik Samson, vergeleken met Van Riessen een toonbeeld van redelijkheid, zeurde in het programma weer eens over de misvatting dat moslims alleen vanwege hun geloof apart worden gezet door Wilders. Voor Samson en alle andere hardleerse ‘idealisten’ in dit land, zal ik het nog één keer uitleggen: moslims worden niet apart gezet vanwege hun geloof, moslims zetten zichzelf apart door hun criminaliteit en (begrip voor) terrorisme, afkeer van arbeid en misbruik van de sociale voorzieningen, onverdraagzaamheid en geweld jegens andersdenkenden, verachting voor de autochtone Nederlanders en de waarden en normen van de Nederlandse samenleving, gebrekkige opleiding en onwil zich te scholen, preferentie voor incestueuze huwelijken met partners uit het vaderland (en de daaruit voortvloeiende overdaad aan genetische afwijkingen), enzovoorts, enzovoorts. Kortom, zij staan op eenzame laagte omdat zij van alle etnisch/religieuze groeperingen in de Nederlandse samenleving het minste nut hebben en de meeste schade aanrichten.

Wilders-aanhangers worden door agitatoren als Hauptkommissar Van Riessen vaak weggezet als extremistische, domme, gefrustreerde, zelfs laaghartige mensen. Natuurlijk is er nooit echt onderzoek naar gedaan en als er (tijdens de stemprocedure bijvoorbeeld) eens anoniem naar de achtergronden van de aanhangers van de verschillende partijen zou worden gevorst, dan zou de uitslag vele mensen verbazen. Met de domheid, bijvoorbeeld, valt het erg mee: er bevinden zich onder de 'Wilderianen' heel wat intellectuelen -en die zitten echt niet allemaal op een kluitje bij HVV. Ikzelf kan bogen op twee academische opleidingen (dat zijn er dus twee meer dan Van Riessen heeft voltooid). Ik wil niet beweren dat ik het inhoudelijk op alle punten met Wilders eens ben, noch dat ik vind dat hij zijn boodschap op de meest effectieve wijze brengt (laat de feiten spreken, zet meer in op het haalbare –dan moeten ook VVD en SP kleur bekennen), maar hij is de enige partijleider die de dreiging van de islam (en ik voeg daar niet het tegenwoordig populaire adjectief 'politieke' aan toe) serieus neemt. En zolang dat het geval is, sta ik pal achter hem.

Als we, zoals Wilders voorstelt, een immigratiestop invoeren voor mensen uit moslimlanden, de remigratie van moslims krachtdadig bevorderen, werkonwillige en misdadige vreemdelingen uit ons midden verwijderen, het Generaal Pardon terugdraaien, radicale moskeeën sluiten en nieuwe moskeeën verbieden, islamitische scholen sluiten, recidiverende criminelen met een dubbel paspoort denaturaliseren en uitzetten, dan wordt Nederland zonder enige twijfel een veiliger, welvarender en voor de autochtonen onnoemelijk veel aangenamer oord. Als we de Van Riessens van deze wereld hun gang laten gaan, zijn we letterlijk verkocht. Wanneer gaat het gezonde verstand eindelijk eens zegevieren en jagen we deze demagogen van het pluche af -zo niet het land uit?

Update 23-9-2007:

Wat klinkt de heer Van Riessen opeens redelijk in zijn e-mail aan de redactie van HVV. Wilders mag vrijuit spreken! Hoe ruimhartig. Wilders-aanhangers hoeven ook niet met geweld verjaagd te worden, maar zullen "vanzelf het nieuwe Nederland uitgroeien". Dat immigranten die "niet integreren, de taal niet leren spreken en de vorst van een ander koninkrijk blijven dienen" en die daardoor geïsoleerd en ongelukkig worden eveneens beter hun heil buiten Nederland kunnen zoeken, heb ik hem in de uitzending niet horen zeggen -ik twijfel er trouwens geen moment aan dat Wilders precies dezelfde mening is toegedaan. Over het mollen van Wilders geen woord. Vanwege die uitspraak zal hij ongetwijfeld ook in eigen kring zware kritiek hebben gehad.

Opvallend detail: alvorens ik mijn stuk schreef, heb ik de hele uitzending van Pauw & Witteman nog eens bekeken (ik wilde er zeker van zijn dat ik hem niet verkeerd verstaan had). Die stond gewoon op de website, onder de link die ik heb toegevoegd. Surprise, surprise, toen ik ging checken of de link werkte, bleek het programma zelf verdwenen te zijn. "Uitzending komt later online", staat er schijnheilig. Ik wacht al twee dagen. NRC-siaanse toestanden dus! Gelukkig is er Dumpert, waar de relevante passage wel te vinden is.

Ten slotte: het is niet de boodschap van Wilders die leidt tot haat, radicalisering en geweld tussen bevolkingsgroepen, maar het gedrag van moslims.

Dit artikel is ook te vinden op de website Het Vrije Volk.

Ontkenning in alle toonaarden.

Met het artikel 'wie de westerse cultuur wil verdedigen, matigt zijn toon' in de NRC van 8 september voegt redacteur Sjoerd de Jong zijn stem toe aan het koor van verontrusten die zich opwinden over de ‘toon’ van het islamdebat in Nederland. Daarin kwelen niet de minsten (hij kan zich verheugen in het illustere gezelschap van o.a. Prins Willem-Alexander en WRR-voorzitter Wim van de Donk). Desondanks brengt dit koor niets dan oorkwellend valse tonen voort.

Ook Sjoerd roept de islamcritici dus dringend op hun toon te matigen (uiteraard geldt dit appèl niet voor de islamapologeten, die zich als vanouds ongestoord mogen overgeven aan het demoniseren, beledigen en bedreigen van hun tegenstanders). ‘De toon matigen’ is het linkse eufemisme voor het in het geheel geen kritiek hebben op de islam, islamaanhangers en islamofielen. Niet dat Sjoerd uit principe tegen een kritisch debat is, maar “de massieve tegenstelling die islamcritici … aanbrengen tussen de ‘islamitische cultuur’ en de ‘westerse cultuur’ is te simpel en ideologisch” en miskent de “raakvlakken en dynamiek” tussen beide. Een kritische toon is kwetsend voor de moslims in ons land (die, zoals hij en zijn geestverwanten steevast kraaien, nog altijd een kleine minderheid vormen –het vervelende is alleen dat zij niet in staat lijken tot de meeste basale rekenkundige handelingen als het erom gaat vast te stellen hoelang de moslims nog een minderheid in ons land zullen zijn als de huidige ontwikkelingen zich voortzetten). Het beslechten van sociale kwesties is naar het inzicht van Sjoerd niet in de eerste plaats een zaak van ‘ideeënstrijd’: zij moeten opgelost worden door wat meer empirisch onderzoek en vooral door ook eens ‘ouderwets’ de handen uit de mouwen te steken (dus moet Minister Vogelaar er dringend nog een paar miljarden extra tegenaan smijten).

Het matigen der toon dient niet te geschieden om “terroristen te apaiseren in de hoop zelf klappen te vermijden”. Ook Sjoerd weet dat slijmen geen fluit helpt tegen bullebakken. Nee, de omzichtiger benadering mikt op de “hearts and minds” van de meerderheid van niet-radicale moslims: “Die moeten we zien te winnen voor de Nederlandse samenleving, en betrekken bij de publieke zaak, en dat bereik je niet door voortdurend hun morele, religieuze, culturele en andere handicaps te blijven aanwijzen en aanklagen”. ‘Gewone’ moslims zitten volgens Sjoerd tussen twee vuren: westerlingen kritiseren hen omdat ze te islamitisch zijn en radicale moslims omdat ze hypocriet en niet islamitisch genoeg zijn. Deze mensen moet niet voortdurend ‘wellustig’ ingepeperd worden “dat ze met zijn allen uit een ‘achterlijke cultuur’ komen, ‘geitenneukers’, of ‘pooiers van de profeet’ zijn, dat ze een ‘tribale’ mentaliteit hebben, benevens een ondermaats incasseringsvermogen, dat ze hun kinderen niet opvoeden, dat hun cultuur er hooguit eentje is van ‘magazijnbedienden’, dat ze een levensgevaarlijke ‘vijfde colonne’ vormen die ons land wil overnemen, dat ze religieuze fascisten zijn die heimelijk of openlijk een islamitisch ‘Eurabië’ najagen, dat de hoofddoek van islamitische vrouwen gedragen wordt als een nieuw soort stahlhelm, en o ja, dat hun profeet een criminele pedofiel en een agressieve tiran was.” Deze ‘agitatie’ geeft die arme, zwaarbelaagde islamieten het verkeerde signaal: “dat we niets met ze te maken willen hebben, dat we hen eigenlijk liever kwijt dan rijk zouden zijn, en dat zij, als ze hier dan zo nodig mee willen doen, eerst compleet andere mensen moeten worden, die ons op geen enkele wijze hinderen of voor de voeten lopen”. Daarmee drijf je hen bijkans in de armen van de radicalen. Maar er zijn ook praktischer redenen om zich een fluistertoon aan te meten: het helpt niet om “mensen wier emancipatie we willen bevorderen (áls we dat willen) om de oren te slaan met hoogdravende lessen over het soort mensen dat ze zouden moeten worden”, omdat daardoor hun toch al zwakke zelfrespect nog verder wordt aangetast. Tot slot houdt Sjoerd ons voor dat wie overtuigd is van de superioriteit van de westerse cultuur de rationele en tolerante waarden van die cultuur niet alleen moet verdedigen, maar ook moet uitdragen.

Evenals als een groeiend aantal andere linkse intellectuelen is Sjoerd tot het inzicht gekomen dat een wat minder vrijblijvende aanpak (“streng, maar fatsoenlijk”) van moslims noodzakelijk is (zoveel hebben Pim Fortuyn en Geert Wilders dan toch maar bereikt): het moet hen duidelijk worden gemaakt wat in Nederland de regels zijn en er moet worden opgetreden tegen “archaïsche culturele gebruiken” en “modern radicaal-islamitisch activisme”. Toch is er op zijn opvattingen heel wat af te dingen.

Zoals door Willem de Zwijger al is geconstateerd, maakt Sjoerd een karikatuur van de opvattingen van islamcritici (hij windt zich o.a. op over “de ‘orkaan Ayaan’ die op het schoolplein islamitische kleuters kapittelde over de Grondwet, of verstoten moslima’s de les las in dat Blijf-van-mijn-lijfhuis”): etiketten als ‘geitenneukers’ en ‘pooiers van de profeet’ werden geplakt op specifieke provocerende moslims (zoals Abou Jahjah), niet op de groep als geheel en de kleuters van Ayaan zaten een flink aantal klassen hoger op de basisschool en werden niet gekapitteld, maar bevraagd.

Dat Job Cohen en Ahmed Aboutaleb, door hem neergezet als bruggenbouwers met een gematigde toon (ze maken zich sterk voor de rechtsstaat, maar spreken met respect over de islam), ook door radicalen bedreigd worden, is volgens Sjoerd geen wonder, want “zij zouden de ‘hypocrieten' wel eens aan hun zijde kunnen krijgen en dat maakt ze in de ogen van extremisten nog gevaarlijker dan excentriekelingen als Van Gogh, die ‘ritueel’ kunnen worden afgeslacht.” Ik betwijfel sterk of de dreigementen aan hun adres wel serieus te nemen zijn (minder serieus in ieder geval dan de dreigementen aan het adres van Ehsan Jami, wiens fysieke correctie Sjoerd de gekscherende opmerking ontlokte dat “als Tjibbe Joustra nodig is om ons te beschermen tegen een 17-jarige met losse handjes, de ondergang inderdaad nabij [lijkt]”). Dat extremisten hen als mogelijke doorkruisers van hun snode plannen zouden zien, is helemaal absurd –Aboutaleb geldt hoogstens als een verrader, maar aangezien hij nog steeds moslim is, als een heel wat minder verachtelijke verrader dan Jami.

Ook Sjoerd haalt de mythische gematigde (in zijn terminologie gewone) moslim weer van stal. Niet dat deze niet bestaat, maar hij is evenals de radicaal-activistische moslim ver in de minderheid. De gewone moslim is niet zozeer gematigd, maar vooral onwetend over de ware aard van de islam. Hoe die aard waarlijk is, werd laatst weer eens helder uit de doeken gedaan (in het boek Islam and Modernism) door Muhammad Taqi Usmani, een vooraanstaand shariadeskundige, die 20 jaar lid is geweest van het Pakistaanse hooggerechtshof. Hij betoogt dat moslims vreedzaam moeten leven in landen als Engeland, waar ze hun religie vrijelijk kunnen praktiseren, tot ze machtig genoeg zijn om de (gewapende) strijd aan te gaan. “His views explode the myth that the creed of offensive, expansionist jihad represents a distortion of traditional Islamic thinking”, is de conclusie die op de website van de Britse krant The Times wordt getrokken. Hij verwerpt de opvatting dat jihad een louter defensieve plicht voor moslims is als een islamitisch land wordt binnengevallen, of als de islam wordt onderdrukt. Jihad is ook volstrekt acceptabel in een niet-islamitisch land waar moslims alle vruchten van de godsdienstvrijheid kunnen plukken. In zijn boek geeft hij liberale moslims die de koran als een 'poëtisch en metaforisch' boek voorstellen er flink van langs. Zij zijn, zo stelt hij, 'behekst' door de westerse cultuur en ideologie.

Usmani is allesbehalve een radicale extremist: hij is een van de meest vooraanstaande kenners van de ‘pure’ islam. Hij vertegenwoordigt de Deobandi-stroming in de Aziatische islam, nauw verwant met het Saoedische Wahhabisme en inspirator van o.a. de Taliban. Het feit dat 600 van de 1400 Britse moskeeën en 17 van de 26 islamitische seminaries in handen zijn van de Deobandi geeft zeer te denken. Op het vasteland van Europa neemt het Wahhabisme een soortgelijke positie in. Het is dan ook ontstellend wereldvreemd om te geloven dat het de onverzoenlijke toon van westerse islamkritiek is die moslims in de armen van de radicalen drijft en niet de onophoudelijke haatpreken van de geestelijken uit deze stromingen (die maar al te vaak gefaciliteerd worden door nuttige linkse idioten).

Mensen als Sjoerd, die het naïeve geloof uitdragen dat het allemaal wel in orde komt als we maar een beetje respect hebben voor de lange tenen van moslims, vragen zich nooit af waarom autochtone Nederlanders een groep mensen in hun midden zouden moeten dulden die op geen enkele wijze bijdraagt aan hun welvaart en welzijn. Het enige wat ze altijd te berde brengen is dat die moslims nu eenmaal in ons land zijn en vrijwillig niet meer weggaan. Als door een wonder uit de koker van Allah (omdat die bijvoorbeeld zijn slaafjes liever overzichtelijk bij elkaar heeft) morgen alle moslims weer in het land van herkomst neergepoot zouden zijn, zou onze economie dan instorten, zouden er veel mensen zijn die hun afwezigheid betreuren? Ik denk het niet. Sterker nog, ik weet zeker dat niet alleen de overgrote meerderheid van de autochtone Nederlanders maar zelfs menige linkse scribent een zucht van verlichting zal slaken, zo niet dansend door de straten zal gaan. Waarom dan die hypocrisie? Persoonlijk heb ik geen enkele behoefte de levenskwaliteit van moslims te verbeteren, of hen te helpen zich te emanciperen. Dat doen ze zelf maar, in het land waar ze vandaan zijn gekomen.

Sjoerd beweert dat voor veel islamcritici het parool Liever Polariseren Dan Islamiseren geldt. Ik hoop dat hij gelijk heeft: ik onderschrijf deze stelling in ieder geval van harte. Het probleem van het islamdebat in Nederland is niet dat het te hard is, maar dat het niet hard genoeg is. Het is noodzakelijk dat moslims zodanig door ‘mokerslagen van kritiek’ worden gebeukt dat ze het taqiyya-masker afwerpen en hun ware gezicht laten zien. Met bij voorkeur het gevolg dat al die vredig doezelende Nederlanders dan eindelijk eens wakker worden geschud, want als de multiculturele ellende die symptomatisch is voor onze prachtgetto’s uiteindelijk ook hun provinciestadjes en Vinex-wijken binnenklotst en ze de realiteit niet langer kunnen ontkennen is het te laat. Het is verstandiger nu de onvermijdelijke confrontatie aan te gaan dan over enkele decennia, als de moslims in de meerderheid zijn, voor ons naakte bestaan te vechten.

Inderdaad, ik ben de Nederlandse moslims liever kwijt dan rijk. Ik heb het niet zo op immigranten die mij hinderen of voor de voeten lopen, en al helemaal niet op immigranten die van mening zijn dat mij als atheïst de kop afgehakt dient te worden. Ik acht de westerse beschaving niet zo superieur dat achterhaalde ideeën niet aangepast zouden dienen te worden: het principe van tolerantie ook voor de intoleranten voorop. Waarom zou de Nederlandse samenleving geen strenge voorwaarden mogen stellen aan mensen die hier alleen zijn gekomen om van onze door hard werken verworven welvaart te profiteren? Waarom zou ze niet mogen eisen dat moslims de religieuze ideeën die strijdig zijn met de grondslagen van onze gemeenschap opgeven? Tot de moslims in Nederland hun leven aanzienlijk gebeterd hebben, of beseft hebben dat ze in hun oorspronkelijke islamitische paradijs beter op hun plek zijn, zal ik mijn toon zeker niet matigen.

Dit artikel is ook te vinden op de website Het Vrije Volk.

De Vogelaar-discussie bij de NRC.

Het is opvallend dat de voorstanders van de ‘worteling’ van de islam in ons land geen enkel steekhoudend argument voor hun standpunt kunnen aandragen, zoals blijkt in de discussie over dit onderwerp op de website van de NRC. Ondanks alle verzoeken is niemand van hen in staat aan te geven op welke wijze de islam onze cultuur (in letterlijke zin) zou kunnen verrijken. Ze komen niet verder dan non-argumenten, zoals de opmerking dat ze toch zulke aardige moslimburen hebben (dus dat we nog veel meer islamieten binnen moeten halen), dat Nederlanders toch zo graag een broodje shoarma eten (dus dat we de sharia er maar bij moeten nemen), dat we toch vooral tolerant moeten blijven (dus dat we de meest intolerante aller religies in de gelegenheid moeten stellen ons te onderwerpen). Sommigen gaan zelfs zover te ontkennen dat Nederlanders een eigen cultuur hebben, of laten zich met verachting over onze cultuur uit en willen ons doen geloven dat alles van waarde van buiten komt, maar zij zijn wel de eersten die zich op aspecten van deze verguisde cultuur beroepen (zoals onze handelsgeest of onze democratische gezindheid) om ons de islamitische invasie door de strot te duwen.

De meeste islamapologeten in deze discussie hebben geen idee wat ‘islamitische cultuur’ inhoudt. Islamitische cultuur is niet een broodje shoarma eten. Het is ook niet een Perzisch tapijtje op de vloer hebben, of algebraïsche berekeningen maken. Dat zijn allemaal voortbrengselen van lokale culturen die op zich niets met de islam te maken hebben. Islamitische cultuur is de vertaling van de voorschriften van de koran en de hadith naar de maatschappelijke realiteit. Islamitische cultuur is de sharia, de jihad, het kalifaat, de dhimmitude. Het is de afkeer van de democratie (behalve wanneer men die kan misbruiken om aan de macht te komen); het is de verachting voor vrouwen en andersdenkenden en de bereidheid geweld jegens hen te gebruiken; het is de leugenachtigheid tegenover ‘ongelovigen’. Zo'n cultuur wil ik beslist niet in mijn land laten wortelen.

Andere non-argumenten zijn al die verhalen over de schurkenstreken van christenen, met name katholieken, in het verleden. So what, dat ligt gelukkig achter ons, soms al eeuwen, soms pas decennia. Zal de islam een vergelijkbare ontwikkeling kunnen doormaken? Ik heb mijn twijfels aangezien de islam een fundamenteel andere visie op de wereld heeft als het christendom, maar het is niet geheel ondenkbaar. Ik, en een groot deel van de Nederlanders met mij, hebben echter geen zin om ons terug te laten slingeren naar de Middeleeuwen en het hele verlichtingsproces nog een keer te doorlopen. En ik heb al helemaal geen zin om moslims te helpen zich de moderne beschaving eigen te maken.

Het ergerlijkste non-argument is wel de opmerking dat er nu eenmaal bijna een miljoen moslims in ons land zijn en dat we ons dus maar aan hen aan moeten passen. De vraag ‘wat te doen’ met de moslims die nu in Nederland wonen, is wel degelijk legitiem. Waarom zouden wij ze ‘in laten voegen’ als we ze niet op onze overvolle ‘snelwegen’ willen hebben? Wij (d.w.z. bedrijfsleven en politiek) hebben ze binnengehaald/gelaten, maar dat wil nog niet zeggen dat wij (d.w.z. het Nederlandse volk) ze moeten toestaan te blijven als ze onze samenleving niets dan ellende brengen.

Vogelaar ziet geen gevaar.

Maar het verstandige deel van Nederland wel!

In haar interview met Cees van der Laan in Trouw (14 juli), dat een tsunami aan reacties (meest negatief) losmaakte, deed Minister Ella Vogelaar van Wonen, Wijken en Integratie een aantal uitspraken waarop helaas weinig valt af te dingen:
- De islam is tegenwoordig een van de grote godsdienstige stromingen in Nederland.
- Moslims zullen hier [vrijwillig] niet meer weggaan, er zullen eerder moslims bijkomen.
- De islam zal de Nederlandse cultuur gaan beïnvloeden, of we het willen of niet.

Opvallend is dat ze hier geen waardeoordelen aan verbindt (zo verstandig zijn ze bij de Partij van de Allahtonen inmiddels wel geworden): ze zegt niets vleiends over de islam en merkt alleen op dat "binnen het protestantisme en katholicisme ook stromingen [zijn] waarbij ik af en toe mijn wenkbrauwen frons en vast moet stellen dat dit bij onze wortels van onze samenleving hoort" -waarop de houding van de SGP ten aanzien van homoseksualiteit en vrouwen maar weer eens van stal wordt gehaald (het valt me nog mee dat ze niet even triomfantelijk naar de kruistochten verwijst). "[We] moeten er vanuit gaan dat we dit soort extremen in onze samenleving hebben en in iedere religie. Dat heeft de geschiedenis ons ook geleerd." Ook filosofeert ze niet over het soort invloed dat de islam op de Nederlandse cultuur zal gaan uitoefenen en of die positief dan wel negatief gewaardeerd moet worden, maar ze zal vast niet alleen op de toename van shoarmatenten doelen. De richting van haar engagement is echter duidelijk: "Ik wil een einde maken aan het negativisme en angst voor de islam, juist omdat moslims ook burgers zijn van dit land."

De voormalige communiste Vogelaar is onloochenbaar een intellectueel lichtgewicht (al heeft ze ooit op miraculeuze wijze een doctoraalbul in de onderwijskunde weten te veroveren). Je onwetendheid betreffende de cultuurgeschiedenis van je land en de herkomst van de term joods-christelijke traditie breed in de krant etaleren is niet erg slim [die term is niet ontstaan door de invloed van geïmmigreerde joden op onze cultuur, maar duidt op het feit dat het christendom mede stoelt op het joodse Oude Testament]. Ook zijn religieuze invloeden beslist niet de enige die onze culturele erfenis hebben gevormd (zoals vele verbolgen atheïsten, humanisten en liberalen opmerkten). Het is nog altijd niet tot haar (en het gros van haar partijgenoten) doorgedrongen dat de angst voor (of liever gezegd afkeer van) de islam niet voortkomt uit xenofobie, doch rationele oorzaken heeft (misdaad, straatterreur, misbruik van onze sociale voorzieningen, de wijze waarop moslims zich afzetten tegen de Nederlandse samenleving, etc.). Maar heeft ze ook verder ongelijk?

Niet als je ervan uitgaat dat de ontwikkelingen die zich nu aftekenen onomkeerbaar zijn. Dan zullen er niet een "paar eeuwen" overheen gaan voor er sprake is van een ‘joods-christelijke-islamitische’ traditie, maar minder dan een eeuw voor er sprake is van een ‘islamitisch-dhimmische’ cultuur. De vraag doemt dan op: is deze ontwikkeling (a) gewenst en (b) onvermijdelijk.

Hoe ongewenst dit scenario is, wordt bewezen door de talloze felle reacties op de websites die aandacht aan deze uitspraken hebben besteed (er zijn er een aantal die alle commotie koppig negeren, zoals de website van de NOS) en de uitslagen van de polls van Elsevier, Trouw, RTL en Stand.NL. Tussen de 65% en 88% van de respondenten verwerpen dit toekomstbeeld vol afschuw. Enkele reacties:

Het is volstrekt ondenkbaar dat in een westerse cultuur een minister dergelijke uitspraken doet. Je hoort het woestijnvolk nu al lachen onder hun burka’s. De uitnodigingen naar hun broeders en zusters zijn reeds verstuurd. Het moment is niet ver weg meer dat wij een aantal keren per dag met onze kont naar het westen liggen. Ik maak het niet meer mee want ik hou het hier voor gezien. Ik ga wel vanuit een land met common sense zitten lachen om die idiote regering van MIJN geboorteland. Het ga jullie allen goed. [Elsevier]

Wat verstaan we onder islamitische traditie? Overal ter wereld herrie schoppen? Mensenlevens zijn niets waard? Niet moderniseren en in achterlijkheid armoedig leven? De steeds weer op geweld uitlopende familie-eer? Liters thee drinken en niks doen? Soepjurken, hoofddoekjes, slechte taalbeheersing? De dood vereren en het leven verachten? Wat van de islamitische traditie is het waard om over te nemen? Ik vraag het jou, Vogelaar. Zeg het me dan toch! Open mij de ogen! [Trouw]

Het blijft verbazing wekken dat de partij die zich zoveel jaren afgekeerd heeft van het alles wat met geloof te maken heeft en zelfs jaren lang gelovig Nederland op allerlei wijzen geschoffeerd heeft, nu ineens opkomt voor een andere geloofsrichting: de islam. Dit kan slechts opportunisme zijn. De jacht op de kiezer is voor de PVDA veel belangrijker dan welke traditie dan ook. Dit is nl. de traditie van de PVDA: de jacht op de kiezer en daarmee op de macht. De jacht op de macht is ook veel belangrijker gebleken dan de sociaal democratische traditie. Die is overboord gegooid toen het pluche daar niet mee te bereiken viel. PVDA-ers die zich zelf betitelden als rechtschapen sociaal democraten bleken ineens opportunistische kapitalisten te zijn en te gaan voor het grote graaien. Het zou goed zijn als de islam geïntegreerd raakt in de West-Europese traditie maar ik ben het met Wilders eens dat dit niet mogelijk is gezien het karakter van de islam en zeker niet als dit vanuit verdachte hoek wordt geïntroduceerd. [NRC]

Dat het idee van resistence is futile bij velen overheerst, is naar mijn mening voornamelijk het gevolg van de onophoudelijke hersenspoeling van het Nederlandse volk door politici en media. Dat verzet helemaal niet altijd zinloos is, wordt overtuigend bewezen door de landen in zuidelijk Afrika, waar men zeer succesvol is geweest met het wegpesten van ‘ongewenste’ blanken. Die blanken hielden de hele samenleving overeind dus de gevolgen van deze assertiviteit zijn rampzalig, maar het bewijst wel dat geen enkele ontwikkeling onomkeerbaar is. Daarvan zijn overigens in de geschiedenis nog talloze andere voorbeelden te vinden. Denk maar aan de Reconquista!

Wie hier (om de verkeerde redenen) binnen is gekomen, hoeft hier niet noodzakelijkerwijs te blijven. Vogelaar vindt dat we de moslims moeten helpen in onze samenleving te ‘wortelen’ en ze is niet te beroerd om de scheiding van kerk en staat aan haar laars te lappen en subsidie aan moskeeën te geven om dit ‘nobele doel’ te bereiken. Er zijn mensen die daar heel andere opvattingen over hebben: "Wij moeten de moslims vooral niet helpen om in Nederland te ‘wortelen’. Integendeel: wij moeten ze helpen te begrijpen dat ze in de onvruchtbare bodem van de Nederlandse democratie, vrijheidsliefde en gelijkheidscultuur nooit zullen kunnen wortelen en te beseffen dat ze maar beter kunnen verkassen naar een land met een flinke compostlaag van achterlijkheid, waar hun worteltjes zonder twijfel een stuk beter zullen aanslaan." [Elsevier]

Dit artikel is ook te vinden op de website Het Vrije Volk.

De boemerang van Groenteman.

Het ‘Geval Groenteman’ bewijst dat de politiek-correcte berichtgeving van de linksige ‘Mainstream Media’ precies het tegen- overgestelde heeft bereikt van wat men beoogde: allochtonen zijn grondig gestigmatiseerd.

Voormalig radio- en tv-presentatrice Hanneke Groenteman (67 alweer) meldde recentelijk op haar weblog dat ze slachtoffer was geworden van een "flitsende, schone, kleine, maar onverdraaglijke beroving". Vlak voor een "gezellige eetafspraak" werd de deur van haar auto aan de passagierskant opengerukt en werd haar tas, die vol zat met de dure hebbedingen die het leven van de moderne bejaarde veraangenamen (mobieltje, iPod, fototoestel), uit haar handen gegrist. Ze bleef "woedend en ontdaan van [haar] politiek-correcte verstand" achter. Zoiets is natuurlijk reeds talloze mensen overkomen en vaak in "veel heviger vorm". Dat wist Hanneke ook wel, maar: "ik lees het, ik hoor het, ik zie het en ik lig er niet wakker van". Als je zelf beroofd wordt, is het met die onverschilligheid echter snel gedaan. Nachtrust werd haar niet gegund tot ze haar "eigen innerlijke beschaving" weer op orde had.

Haar hartekreet werd opgepikt door internetmedia als WaarvanAkte, GeenStijl en de sites van Elsevier en het AD. De berichten riepen een stortvloed aan reacties op (GeenStijl-kloon WaarvanAkte, die de primeur had, kreeg zelfs meer respons dan ooit tevoren in zijn nog niet al te succesvolle bestaan). In veel reacties klonk een nauw verholen leedvermaak door: "Het is opmerkelijk hoezeer uit bovenstaande 400 schrijfsels een gevoel van gerechtigheid spreekt – en zelfs dankbaarheid; en wel over het feit dat een dergelijke beroving nu eindelijk eens iemand treft uit die verstikkende, intolerante, zelfverklaarde links-superieure elite."

Verder is het frappant dat het overgrote deel van de ‘reaguurders’ voetstoots aannam dat de daders Marokkanen (‘Finnen’ in het GeenStijl-jargon) waren. Men bracht dit vermoeden zonder enige gêne en soms zelf in dichtvorm onder woorden:
"Er was eens een groenteman uit Amsterdam,
die maakte mee wat velen van ons eerder overkwam.
Marokkanen die haar spullen jatten
en vervolgens vluchtten als ratten.
Maar muts hou dan toch op met je linkse gezwam!"
(Dat ze vluchtten als ratten had hij van Hanneke zelf.)

Uit het stuk zelf kwam dit nergens naar voren. Hanneke beschreef de daders slechts als "twee pubertjes met één fiets". De verwijzing naar het ‘politiek-correcte verstand’ kon een hint zijn, maar het kon net zo goed betekenen dat ze het even had gehad met het pamperen van jeugdige veelplegers - ongeacht hun culturele achtergrond. Het op ‘orde brengen van de innerlijke beschaving’ verwees mogelijk naar de geestelijke worsteling die nodig is om de niet nader omschreven ‘gastjes’ weer als beklagenswaardige slachtoffers van onze harteloze maatschappij te kunnen gaan zien. Bij latere confrontaties bleef Hanneke staande houden dat ze niet wist of de daders Marokkanen waren.

De meeste traditionele media hebben een tijd geleden besloten de etnische achtergrond van daders van misdrijven niet langer te vermelden om de bevolkingsgroep waaruit ze afkomstig zijn niet te stigmatiseren. Ze gebruiken neutrale termen als ‘Rotterdammer’ en ‘hangjongere’. Het heeft er alle schijn van dat hiermee een boemerangeffect is gecreëerd.

Dankzij het internet wordt het steeds moeilijker de waarheid te verbergen. Nederlanders weten dat allochtonen een onevenredig deel van de gevangenispopulatie vormen. Ze weten dat de daders van dit soort straatterreur voor het overgrote deel allochtonen (hetgeen in de Amsterdamse situatie synoniem is met Marokkanen) zijn. Als ze geen objectieve informatie krijgen, laten ze zich in hun oordeel leiden door statistische waarschijnlijkheden en concluderen ze dus dat de daders ook in dit geval wel Marokkanen geweest zullen zijn.

De kans hierop is behoorlijk groot, al vond de overval plaats in Watergraafsmeer, een van de rustigste en allochtonenarmste buurten van Amsterdam (op de fiets kom je immers overal). Het was echter niet geheel uit te sluiten dat de rovers geen zonen van de Maghreb waren en het beleid van de ‘MSM’ heeft in dat geval dus tot resultaat gehad dat Marokkanen tegenwoordig niet alleen worden aangekeken op wat ze wel gedaan hebben, maar ook op wat ze toevallig niet gedaan hebben.

Omwille van haar progressieve imago had Hanneke er verstandiger aan gedaan in het geheel niet te reppen over dit akkevietje. Nu stond ze niet alleen te kijk als een wereldvreemde tuttebel (iedereen weet toch dat je in Amsterdam de autodeuren op slot moet houden), maar had ze ook nog ongewild een steentje bijgedragen aan het demoniseren van de zielige, onbegrepen Medelanders die haar zo na aan het hart liggen.

En inderdaad betreurde Hanneke haar ondoordachte uitlatingen de volgende dag reeds zeer. De felle reacties in de nieuwe media en per e-mail schokten haar tot op het bot. Ze overwoog zelfs op te houden met bloggen.
"Ik had dat stukje geschreven, in mijn boosheid, over die "beroving", die natuurlijk eigenlijk maar een brutale, maar geweldloze diefstal van mijn tas was, niks meer en niks minder, hoe vervelend ook. De lading reacties (hele lieve, hele nuttige, verstandige, zeer bedankt allemaal; maar ook veel hele nare, schelderige, racistische, reactionaire, fuck you all), de radio, de tv-roddelrubrieken, andere websites, kranten, die er bovenop sprongen....alsof er geen echt nieuws is, idioot is het."

Tot opluchting van haar ‘fans’ kwam ze snel op haar, alweer zo overhaaste, besluit terug. "Nu de lading lieve hartverwarmende oppeppende mails over het stoppen van mijn blog de hatemail zo gigantisch overtreft, móet ik wel doorgaan. Ik ben na mijn verbijstering over de vuiligheid weer heel erg geroerd door de vele lieve mails, die ver in de meerderheid zijn."

Dat ze haar gezwalk meende te moeten rechtvaardigen met een verwijzing naar de onsterfelijke regels van de dichter Van Randwijck [Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen. Dan dooft het licht.] is wel een heel grote gotspe.

Een eerdere versie van dit artikel is te vinden op de website Het Vrije Volk.

In je hok, Tjibbe Joustra!

Tjibbe Joustra, de voormalige Secretaris-Generaal van het Ministerie van Landbouw en Visserij, die de volgens hem te zachtmoe-dige Minister Apotheker slinks onderuithaalde, die mede verantwoordelijk was voor de grootschalige visfraude en die na een vernietigend rapport van de Commissie-Kroes het veld moest ruimen wegens het scheppen van een bijkans stalinistische atmosfeer in de ministeriële burelen.

Tjibbe Joustra, de "harde werker zonder privéleven", de angst inboezemende "generaal", die op zijn 35ste de jongste SG ooit was, hetgeen alleen maar bewijst dat hij het likken naar boven en het trappen naar beneden tot een ware kunst verheven heeft.

Tjibbe Joustra, de voormalige Voorzitter van de Raad van Bestuur van de uitkeringsinstantie UWV, die de zak kreeg omdat hij zijn kantoor voor vele miljoenen verfraaide, terwijl hij tegelijkertijd uit bezuinigingsoverwegingen honderden medewerkers ontsloeg en die daarover loog tegen Minister De Geus.

Tjibbe Joustra, die in iedere normale organisatie na twee zulke schandalen zou zijn gedegradeerd tot uitkeringstrekker, maar die binnen het van vriendjespolitiek vergeven Nederlandse overheidsbestel een mooie promotie kreeg (en die zijn UWV-bonus mag houden, waardoor hij meer verdient dan de minister-president).

Tjibbe Joustra, die een terrorist nog niet zou herkennen als hij erover struikelde, maar die niettemin tot Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding werd gebombardeerd. Op dit niveau is kennis van zaken namelijk alleen maar een handicap, omdat de politiek-correcte nonsens dan niet zo vloeiend van de tong rollen.

Tjibbe Joustra, de tandeloze waakhond wiens taakbesef dusdanig aangevreten is dat hij niet ons beschermt tegen de terroristen, maar de terroristen tegen ons.

Tjibbe Joustra, een man die de arrogantie in persoon is en die elke kritiek vol minachting langs zijn rug laat afglijden.

Tjibbe Joustra, een vooraanstaand lid van Dhimmi66, dat broeinest van toekomstige moslimvazallen, die al bij voorbaat op zijn knieën ligt met zijn achterwerk omhoog.

Deze Tjibbe Joustra, de Koning van de Dhimwits, heeft het bestaan om de democratisch gekozen volksvertegenwoordiger Geert Wilders urenlang ten kantore te gijzelen om hem "met honderden krantenartikelen en tv-beelden van woedende moslimmenigten en fulminerende ayatollahs (te manen) zijn ongezouten kritiek op de islam te matigen". Geert's oproep aan moslims om de helft van de bladzijden uit de koran te scheuren om hun godsdienst in een vrije samenleving te kunnen belijden (een metafoor, oh hoeder van onze veiligheid) had namelijk in de islamitische wereld "grote opschudding" verwekt. Als de verontwaardigde moslims geen weerzinwekkender steen des aanstoots hadden gevonden (pogingen van de 'perfide zionisten' om de islamitische heiligdommen op de Tempelberg te 'ondergraven'), dan zou Nederland doelwit van rellen en slachtoffer van economische boycots zijn geworden, net als Denemarken na de publicatie van de Mohammed-cartoons. [Persoonlijk had ik dat geen ramp gevonden. Dan zouden er misschien enkele Nederlanders zijn opgeschrikt uit hun lethargie, net zoals sommige Denen wakker zijn geworden toen ze door de cartoonrellen gingen beseffen hoezeer de moslims hen haten.]

Tjibbe Joustra ging hiermee ver buiten zijn boekje, wat zelfs zijn partijgenoot Alexander Pechtold niet is ontgaan.

Tjibbe Joustra moet dan ook hoognodig zijn plaats worden gewezen: pal achter de geraniums.

Dit artikel is ook te vinden op de website Het Vrije Volk.

Pechtold's pathetische politiek.

Ik beken: tot voor een paar jaar was ik een D66-stemmer. Ik had weliswaar niet zo’n behoefte aan bestuurlijke vernieuwing, maar het leek me een fatsoenlijke partij. Sociaal en liberaal tegelijk, zonder het arbeideristische van de PvdA of het patserige van de VVD, en met veel aardige en goedwillende mensen in de gelederen.

Nu schaam ik me dood voor mijn domheid. Zelden heb ik een partij zo’n gênante uitverkoop zien houden van zijn principes als D66 gedurende de laatste jaren. Ik ergerde me kapot toen de partijbonzen gedreven door pluchegeilheid in bed kropen met CDA en VVD en datgene om zeep hielpen waar hun voorgangers zich zo enthousiast voor hadden ingezet. Ik ging over mijn nek toen ze keer op keer bakzijl haalden op punten die ze zelf als essentieel bestempelden, maar lekker op hun zachte zetel bleven zitten (omdat ze dan zoveel goeds voor het onderwijs konden doen). En ik slaakte een zucht van opluchting toen ze ten slotte het kabinet lieten struikelen over een kwestie die daarbij vergeleken een futiliteit was. Grootste exponent van onzindelijk D66-denken leek in eerste instantie Tom de Graaf, die zo principieel uit het kabinet stapte toen de gekozen burgemeester werd getorpedeerd en die vervolgens zo onprincipieel een benoeming tot ongekozen burgemeester van Nijmegen accepteerde.

Hij wordt echter in hypocrisie nog ruimschoots voorbijgestreefd door het nieuwe uithangbord Alexander Pechtold. Diens geslijm tegenover allochtonen is te walgelijk voor woorden. Hij weigerde Fatma Koser Kaya, kandidaat-kamerlid van Turkse origine, aan een ‘publiek examen’ te onderwerpen over haar standpunt ten aanzien van de massamoord onder Turkse Armeniërs (die ook zij niet als genocide wil betitelen). Hij werd daarvoor prompt beloond toen Turkse organisaties opriepen massaal op D66 te stemmen, waaraan D66 vermoedelijk de twee zetels te danken heeft die er in de peilingen nog resteren. Pechtold schuimde publiekelijk van drift over de tsunami-uitspraak van Geert Wilders (waarbij het naar ik begrepen heb vooral het gelijkstellen van moslimimmigratie met een natuurverschijnsel was dat hem zo tegen de borst stuitte –ik kan eerlijk gezegd geen passender analogie bedenken). Hij vond Geert’s karakterisatie zo schandalig dat hij hem het liefst zou laten vervolgen (ja, Lexje is een echte democraat).

Met een emotie die je bijna zou geloven slooft Pechtold zich onverdroten uit om de gewelddadigheid en de criminaliteit onder allochtonen te vergoelijken (door te wijzen op hun uitsluiting en achterstelling, het slachtofferdenken dat zo typerend is voor bevlogen links). Hij heeft nog steeds niet door dat de werkloosheid onder (jeugdige) allochtonen eerder het gevolg is van een belabberde of ontbrekende opleiding en een vijandige attitude dan de oorzaak ervan. Welke ook maar enigszins weldenkende werkgever wil er nou zo’n arrogante, halfcriminele VMBO-dropout, die hij bij disfunctioneren niet eens kan ontslaan, in zijn zaak.

Ik heb het helemaal gehad met de nieuwe kampioen politieke correctheid D66 en het uitgestreken smoelwerk van zijn oppergrafdelver. Ik mag hopen dat de Turkse kiezers zich door de recente knieval van de PvdA laten vermurwen en D66 de rug toekeren (of liever nog, dat ze besluiten maar helemaal niet van dit onderdeel van onze anders zo verguisde democratische rechten gebruik te maken).

Dit artikel is ook te vinden op de website Het Vrije Volk.